Gerrit Dou
Gerard Douw veya Dow olarak da bilinen Gerrit Dou (7 Nisan 1613 - 9 Şubat 1675), küçük, son derece cilalı resimleri Leiden fijnschilders'ın tipik bir örneği olan Hollandalı bir Altın Çağ ressamıydı . Tür sahnelerinde uzmanlaştı ve trompe-l'œil "niş" resimleri ve güçlü ışık gölgeli mum ışığında gece sahneleriyle dikkat çekti . Rembrandt'ın öğrencisiydi .
Hayat
Soğan Doğrayan Kız , 1646
Dou, babasının vitray üreticisi olduğu Leiden'de doğdu . [1] Bartholomeus Dolendo'nun yanında çizim eğitimi aldı ve ardından Pieter Couwenhorn'un vitray atölyesinde eğitim aldı. Şubat 1628'de, on dört yaşındayken babası, onu yakınlarda yaşayan Rembrandt'ın (o zamanlar 21 yaşındaydı) atölyesine resim çalışması için gönderdi. [1] Yaklaşık üç yıl birlikte kaldığı Rembrandt'tan, renklendirme ve ışık gölgesinin daha incelikli etkileri konusundaki becerisini edindi ve ustasının stili, daha önceki resimlerinin birçoğunda, özellikle de bir otoportresinde yansıtılıyor. 22 yaşında Bridgewater Koleksiyonu'nda ve Kör Tobit'te Oğluyla buluşacak, Wardour Kalesi'nde [konumlar eski olabilir]. [2]
Bununla birlikte, kariyerinin nispeten erken bir noktasında, Rembrandt'ınkinden önemli ölçüde ayrılan kendine özgü bir tarz geliştirdi ve küçük ve ayrıntılı bir tedavi tarzı geliştirdi. Bir eli boyamak için beş gün harcadığı söylenir ve işi o kadar iyiydi ki, kendi fırçalarını üretmeyi gerekli buldu. [2]
Klavikor Çalan Bir Kadın , c. 1665
Dokunuşunun inceliğine rağmen, genel etki uyumlu ve sertlikten uzaktı ve rengi her zaman taze ve şeffaftı. Konuları genellikle fener veya mum ışığında temsil etti ve etkilerini benzersiz bir sadakat ve beceriyle yeniden üretti. Sık sık dışbükey bir ayna ile birleştirilmiş içbükey bir mercek yardımıyla resim yaptı (önceki keskinleştirme algısı, ikincisi boyamak için doğru bir görüntü sağlar) ve kesinlik elde etmek için konusuna ipek karelerle çaprazlanmış bir çerçeveden baktı. Konu. İlk başta önemli olan bir portre ressamı olarak yaptığı uygulama, yavaş yavaş azaldı, bakıcılar ona gerekli gördüğü zamanı vermek konusunda isteksizdi. Resimlerinin boyutu her zaman küçüktü. 200'den fazla ona atfedilir,[2] Şef- d'oeuvre'sigenellikle Louvre'da The Dropsical Woman (1663) ve The Dutch Housewife (1650). Amsterdam Rijksmuseum'daki Akşam Okulu , ustalaştığı mum ışığı sahnelerinin en iyi örneğidir. Londra'daki Ulusal Galeri'de, Poulterer's Shop'ta (1672) ve bir otoportrede (yukarıya bakın)uygun örnekler görülebilir[2] Dou'nun resimleri yüksek fiyatlar getirdi ve 1630'ların ortalarından itibaren Lahey'deki İsveç Büyükelçisi olarak görev yapan bir patron, Pieter Spiering, en son eserlerinin ilk ret hakkı için ona yılda 500 lonca ödedi.[3] İsveç Kraliçesi Christina, Dou'nun on bir tablosuna sahipti ve Cosimo III de' Medici, şu anda Uffizi'deki eserlerden en az birini satın almış olabileceği evini ziyaret etti. Ancak Hollanda kraliyet mahkemesinin kendisi daha klasik bir eğilimi tercih etti. [4]
Dou Leiden'de öldü. [2] En ünlü öğrencileri Yaşlı Frans van Mieris [2] ve Gabriel Metsu idi . Ayrıca Bartholomeus Maton , Carel de Moor , Matthijs Naiveu , Abraham de Pape, Godfried Schalcken , Pieter Cornelisz van Slingelandt , Domenicus van Tol , Gijsbert Andriesz Verbrugge ve Pieter Hermansz Verelst'i de öğretti . [5]
Gerrit Dou'nun kendi portreleri
Otoportre c. 1665 panjur
Yorum
Siyah Peçeli Genç Kadın , c. 1660
Kendi yaşamı boyunca Dou hakkında hatırı sayılır miktarda yazı yazıldı; örneğin, Philips Angels, Lof der Schilderkunst'unda Dou'yu doğayı taklit etmesi ve görsel yanılsamaları nedeniyle övüyor. Angels ayrıca, Dou'nun resimlerinin o sıralarda geçerli olan paragone tartışmasını nasıl ifade ettiğini de vurguluyor . Tartışma, doğanın en iyi temsilinin hangisi olduğu konusunda resim, heykel ve şiir arasında devam eden bir rekabetti. Ressamların ekonomik korunmaları için yasalar çıkarmak için belediye meclisinden bir lonca haklarını almaya çalıştıkları Leiden'de özellikle popülerdi. [6]
Pencerede Hizmetçi , c. 1660
Paragone tartışması sadece o zamandan kalma yazılarda ele alınmakla kalmıyor, aynı zamanda Dou'nun birkaç resminin konusuna da yansıyor. Buna bir örnek, iş başındaki Yaşlı Ressamdır., eski bir ressamın taklit yeteneklerini gösteren nesneleri sergileyen bir masanın arkasında bir tuval üzerinde çalışırken gösterildiği. Yaşlı ressam, bir ressamın en iyi eserini yaşlı bir yaşta başarabileceği, bir heykeltıraşın ise heykeltıraşlığın fiziksel talepleri nedeniyle yapamayacağı şeklindeki paragone tartışmasında bir argümana atıfta bulunur. Masanın üzerinde heykelli bir kafa ve basılı bir kitap, resmin hem heykeli hem de basılı kağıdı taklit edebileceğini göstermek için gerçeğe yakın bir şekilde işleniyor, böylece resmin heykele baskın olduğu fikrini güçlendiriyor. Sluijter'e göre, "Işığın en incelikli yansımalarına sahip bakır bir tencerenin yanında bulunan, gerçeğe yakın harika tavus kuşu ve güzel bir Triton kabuğu" sanatın doğayı yendiğini gösteriyor. Sluijter, tavus kuşunun resim yapma yeteneği anlamına geldiğini savunuyor.[ tam alıntı gerekli ]
Bir sanatçı belirli bir anlamı belirli bir nesneyle ilişkilendirmek istediğinde zorluklar ortaya çıkar. Dou'nun yapıtındaki en zahmetli ve dolayısıyla en öğretici nesnelerden biri, François Duquesnoy'un Putti Teasing a Goat adlı bir rölyefidir . Bu kabartma, Dou'nun pencere pervazına motifli birçok resminde yer alır ve çeşitli anlamlar yüklenmiştir. Örneğin JA Emmens, Trompetçi'de kabartmanın "insan arzularının aldatıcılığını temsil ettiğini, çünkü şehveti kişileştiren keçinin defalarca görünüşe, yani maske olan aldatıcı taklitle aldatılabileceğini" belirtir. [Emmens, Opstellen, cit. (not 4), cilt. 2, s 183, Hecht, 2002] [ tam alıntı gerekli ]
Pencerede Çocuk Olan Mutfak Hizmetçisi, bir hizmetçi, balık ve bir tavşan tutan küçük bir çocuk, bir demet sebze, ölü bir kuş ve bakır eşyalar ile birlikte. Sluijter, çağdaş bir izleyicinin, tüm malzemenin işlenmesi çok gerçekçi olduğu için, bu sahnenin yaklaşık bir yaşam temsil ettiğini kesinlikle onaylayacağını kabul ediyor. Hizmetçi sahnelerinin genel serisinde Sluijter, bir hizmetçi görüntüsünün genellikle cinsel bir tonla ilişkilendirildiğini belirtir. De Jongh'a göre bu motifin erotik göndermeleri vardır. Erotik konulu makalesinde17. yüzyıldan kalma tür parçalarında de Jongh, ölü avlanan kuşların ve hayvanların büyük olasılıkla hepsinin erotizm kavramına ve tasvir edilen kadının mevcudiyetine atıfta bulunduğunu, çünkü kuş gözlemciliği ve avcılığın cinsel karşılaşmalarla eşanlamlı olduğunu savunuyor. Ölü kuşların veya hayvanların eşlik ettiği tüm hizmetçi resimleri, Hollandaca'da çiftleşmek anlamına gelen avcılık ve vogelen'e (kuş gözlemciliği) atıfta bulunur. Hizmetçiler bu nedenle açıkça erotiktir. Kuş olarak horoz kesinlikle erkek cinsel organı olarak horoza atıfta bulunur ve bu, Kitchen Maid with a Boy in a Window'da duvardan asılı olarak görülebilir . [de Jongh, 1968–1969] [ tam alıntı gerekli ]De Jongh'un erotik yorumları, Gerard Dou'nun ölü civcivlerini ve tüylü tavşanlarını yalnızca baştan çıkarıcı hizmetçilerle değil, aynı zamanda eski hizmetçilerle motiflerde veya Genç Anne gibi ev içi sahnelerde sahne olarak betimlediği için tartışılabilir. .
Uyuyan Köpek , 1650. Panel üzerine yağlı boya (van Otterloo Koleksiyonu, Güzel Sanatlar Müzesi, Boston )
Bir Ziyafet Önünde Trompetçi , 1660-1665 ( Louvre Sarayı )
Ek olarak, amblem kitapları aracılığıyla muhtemelen daha derin bir anlama sahip olan nesnelere , Dou'nun oeuvre'sindeki tam sahneler, amblem kitaplarında veya baskılarda tasvir edilen sahnelerle ilişkilendirilmiştir. Su Döken Kız , Boissards Vesuntini amblemata'dan Educatio prima bona sit temasının bir varyasyonudur . Bu amblem, "çömleğin suyu emdiği gibi çocuklar bilgiyi emer" ahlakını tasvir eder. Bilgi kazanımı, ön planda su dökülürken arka planda duran küçük bir çocuk tarafından temsil edilmektedir. [Hollander, 2002] [ tam alıntı gerekli ]
Bir amblemle güçlü bir şekilde ilişkili olan bir resim, Gece Okulu'dur . Bu özel resim, karakter olarak oldukça anekdottur. Baer, bu tabloyu sadece Dou'nun yapay ışıkla çalışma yeteneklerinin bir göstergesi olarak nitelendiren Hecht ile aynı fikirde değil. Baer, mum ışıklarını anlayış ışığıyla özdeşleştirir ve sol duvardaki sönük feneri, zeminin ortasında yanan fenerle temsil edilen, öğretimle mücadele edilen cehaletle ilişkilendirir. Ayrıca Baer, soldaki kızın, Cesare Ripa'nın Iconologia'sındakiyle aynı pozu verdiği için Cognitione'nin bir temsili olduğunu öne sürüyor .. Ripa'nın amblemi gibi, Dou'nun resmindeki kız da bir metin satırını işaret ederken bir mum tutuyor. Ripa'nın ambleminin özü, “görmek için ışığa ihtiyaç duyan gözlerimiz gibi, aklımızın da gerçek anlayışı elde etmek için duyularımıza, özellikle görme duyumuza ihtiyacı var” olmasıdır. [Baer, 2001] [ tam alıntı gerekli ]
Ölümünden sonra itibar
Dou'nun eseri, ölümünden çok sonra, 1860'lara kadar yüksek fiyatlara hükmetti. Kısa bir süre sonra, neredeyse tamamen belirsizliğe düştü. [7] Örneğin, Metropolitan Museum of Art Hollanda sanatını tanıtmak için bir sergide düzenlediğinde, Rembrandt tarafından 37, Hals tarafından 20, ancak Dou tarafından hiçbiri sergilenmedi. Onun belirsizliği, itibarının yeniden kurulduğu ve o zamandan beri devam ettiği 1970'lere kadar devam etti. [7]
Hayat
Soğan Doğrayan Kız , 1646
Dou, babasının vitray üreticisi olduğu Leiden'de doğdu . [1] Bartholomeus Dolendo'nun yanında çizim eğitimi aldı ve ardından Pieter Couwenhorn'un vitray atölyesinde eğitim aldı. Şubat 1628'de, on dört yaşındayken babası, onu yakınlarda yaşayan Rembrandt'ın (o zamanlar 21 yaşındaydı) atölyesine resim çalışması için gönderdi. [1] Yaklaşık üç yıl birlikte kaldığı Rembrandt'tan, renklendirme ve ışık gölgesinin daha incelikli etkileri konusundaki becerisini edindi ve ustasının stili, daha önceki resimlerinin birçoğunda, özellikle de bir otoportresinde yansıtılıyor. 22 yaşında Bridgewater Koleksiyonu'nda ve Kör Tobit'te Oğluyla buluşacak, Wardour Kalesi'nde [konumlar eski olabilir]. [2]
Bununla birlikte, kariyerinin nispeten erken bir noktasında, Rembrandt'ınkinden önemli ölçüde ayrılan kendine özgü bir tarz geliştirdi ve küçük ve ayrıntılı bir tedavi tarzı geliştirdi. Bir eli boyamak için beş gün harcadığı söylenir ve işi o kadar iyiydi ki, kendi fırçalarını üretmeyi gerekli buldu. [2]
Klavikor Çalan Bir Kadın , c. 1665
Dokunuşunun inceliğine rağmen, genel etki uyumlu ve sertlikten uzaktı ve rengi her zaman taze ve şeffaftı. Konuları genellikle fener veya mum ışığında temsil etti ve etkilerini benzersiz bir sadakat ve beceriyle yeniden üretti. Sık sık dışbükey bir ayna ile birleştirilmiş içbükey bir mercek yardımıyla resim yaptı (önceki keskinleştirme algısı, ikincisi boyamak için doğru bir görüntü sağlar) ve kesinlik elde etmek için konusuna ipek karelerle çaprazlanmış bir çerçeveden baktı. Konu. İlk başta önemli olan bir portre ressamı olarak yaptığı uygulama, yavaş yavaş azaldı, bakıcılar ona gerekli gördüğü zamanı vermek konusunda isteksizdi. Resimlerinin boyutu her zaman küçüktü. 200'den fazla ona atfedilir,[2] Şef- d'oeuvre'sigenellikle Louvre'da The Dropsical Woman (1663) ve The Dutch Housewife (1650). Amsterdam Rijksmuseum'daki Akşam Okulu , ustalaştığı mum ışığı sahnelerinin en iyi örneğidir. Londra'daki Ulusal Galeri'de, Poulterer's Shop'ta (1672) ve bir otoportrede (yukarıya bakın)uygun örnekler görülebilir[2] Dou'nun resimleri yüksek fiyatlar getirdi ve 1630'ların ortalarından itibaren Lahey'deki İsveç Büyükelçisi olarak görev yapan bir patron, Pieter Spiering, en son eserlerinin ilk ret hakkı için ona yılda 500 lonca ödedi.[3] İsveç Kraliçesi Christina, Dou'nun on bir tablosuna sahipti ve Cosimo III de' Medici, şu anda Uffizi'deki eserlerden en az birini satın almış olabileceği evini ziyaret etti. Ancak Hollanda kraliyet mahkemesinin kendisi daha klasik bir eğilimi tercih etti. [4]
Dou Leiden'de öldü. [2] En ünlü öğrencileri Yaşlı Frans van Mieris [2] ve Gabriel Metsu idi . Ayrıca Bartholomeus Maton , Carel de Moor , Matthijs Naiveu , Abraham de Pape, Godfried Schalcken , Pieter Cornelisz van Slingelandt , Domenicus van Tol , Gijsbert Andriesz Verbrugge ve Pieter Hermansz Verelst'i de öğretti . [5]
Gerrit Dou'nun kendi portreleri
Otoportre c. 1665 panjur
Yorum
Siyah Peçeli Genç Kadın , c. 1660
Kendi yaşamı boyunca Dou hakkında hatırı sayılır miktarda yazı yazıldı; örneğin, Philips Angels, Lof der Schilderkunst'unda Dou'yu doğayı taklit etmesi ve görsel yanılsamaları nedeniyle övüyor. Angels ayrıca, Dou'nun resimlerinin o sıralarda geçerli olan paragone tartışmasını nasıl ifade ettiğini de vurguluyor . Tartışma, doğanın en iyi temsilinin hangisi olduğu konusunda resim, heykel ve şiir arasında devam eden bir rekabetti. Ressamların ekonomik korunmaları için yasalar çıkarmak için belediye meclisinden bir lonca haklarını almaya çalıştıkları Leiden'de özellikle popülerdi. [6]
Pencerede Hizmetçi , c. 1660
Paragone tartışması sadece o zamandan kalma yazılarda ele alınmakla kalmıyor, aynı zamanda Dou'nun birkaç resminin konusuna da yansıyor. Buna bir örnek, iş başındaki Yaşlı Ressamdır., eski bir ressamın taklit yeteneklerini gösteren nesneleri sergileyen bir masanın arkasında bir tuval üzerinde çalışırken gösterildiği. Yaşlı ressam, bir ressamın en iyi eserini yaşlı bir yaşta başarabileceği, bir heykeltıraşın ise heykeltıraşlığın fiziksel talepleri nedeniyle yapamayacağı şeklindeki paragone tartışmasında bir argümana atıfta bulunur. Masanın üzerinde heykelli bir kafa ve basılı bir kitap, resmin hem heykeli hem de basılı kağıdı taklit edebileceğini göstermek için gerçeğe yakın bir şekilde işleniyor, böylece resmin heykele baskın olduğu fikrini güçlendiriyor. Sluijter'e göre, "Işığın en incelikli yansımalarına sahip bakır bir tencerenin yanında bulunan, gerçeğe yakın harika tavus kuşu ve güzel bir Triton kabuğu" sanatın doğayı yendiğini gösteriyor. Sluijter, tavus kuşunun resim yapma yeteneği anlamına geldiğini savunuyor.[ tam alıntı gerekli ]
Bir sanatçı belirli bir anlamı belirli bir nesneyle ilişkilendirmek istediğinde zorluklar ortaya çıkar. Dou'nun yapıtındaki en zahmetli ve dolayısıyla en öğretici nesnelerden biri, François Duquesnoy'un Putti Teasing a Goat adlı bir rölyefidir . Bu kabartma, Dou'nun pencere pervazına motifli birçok resminde yer alır ve çeşitli anlamlar yüklenmiştir. Örneğin JA Emmens, Trompetçi'de kabartmanın "insan arzularının aldatıcılığını temsil ettiğini, çünkü şehveti kişileştiren keçinin defalarca görünüşe, yani maske olan aldatıcı taklitle aldatılabileceğini" belirtir. [Emmens, Opstellen, cit. (not 4), cilt. 2, s 183, Hecht, 2002] [ tam alıntı gerekli ]
Pencerede Çocuk Olan Mutfak Hizmetçisi, bir hizmetçi, balık ve bir tavşan tutan küçük bir çocuk, bir demet sebze, ölü bir kuş ve bakır eşyalar ile birlikte. Sluijter, çağdaş bir izleyicinin, tüm malzemenin işlenmesi çok gerçekçi olduğu için, bu sahnenin yaklaşık bir yaşam temsil ettiğini kesinlikle onaylayacağını kabul ediyor. Hizmetçi sahnelerinin genel serisinde Sluijter, bir hizmetçi görüntüsünün genellikle cinsel bir tonla ilişkilendirildiğini belirtir. De Jongh'a göre bu motifin erotik göndermeleri vardır. Erotik konulu makalesinde17. yüzyıldan kalma tür parçalarında de Jongh, ölü avlanan kuşların ve hayvanların büyük olasılıkla hepsinin erotizm kavramına ve tasvir edilen kadının mevcudiyetine atıfta bulunduğunu, çünkü kuş gözlemciliği ve avcılığın cinsel karşılaşmalarla eşanlamlı olduğunu savunuyor. Ölü kuşların veya hayvanların eşlik ettiği tüm hizmetçi resimleri, Hollandaca'da çiftleşmek anlamına gelen avcılık ve vogelen'e (kuş gözlemciliği) atıfta bulunur. Hizmetçiler bu nedenle açıkça erotiktir. Kuş olarak horoz kesinlikle erkek cinsel organı olarak horoza atıfta bulunur ve bu, Kitchen Maid with a Boy in a Window'da duvardan asılı olarak görülebilir . [de Jongh, 1968–1969] [ tam alıntı gerekli ]De Jongh'un erotik yorumları, Gerard Dou'nun ölü civcivlerini ve tüylü tavşanlarını yalnızca baştan çıkarıcı hizmetçilerle değil, aynı zamanda eski hizmetçilerle motiflerde veya Genç Anne gibi ev içi sahnelerde sahne olarak betimlediği için tartışılabilir. .
,_Sleeping_Dog,_1650._Oil_on_panel.jpg)
Uyuyan Köpek , 1650. Panel üzerine yağlı boya (van Otterloo Koleksiyonu, Güzel Sanatlar Müzesi, Boston )
Bir Ziyafet Önünde Trompetçi , 1660-1665 ( Louvre Sarayı )
Ek olarak, amblem kitapları aracılığıyla muhtemelen daha derin bir anlama sahip olan nesnelere , Dou'nun oeuvre'sindeki tam sahneler, amblem kitaplarında veya baskılarda tasvir edilen sahnelerle ilişkilendirilmiştir. Su Döken Kız , Boissards Vesuntini amblemata'dan Educatio prima bona sit temasının bir varyasyonudur . Bu amblem, "çömleğin suyu emdiği gibi çocuklar bilgiyi emer" ahlakını tasvir eder. Bilgi kazanımı, ön planda su dökülürken arka planda duran küçük bir çocuk tarafından temsil edilmektedir. [Hollander, 2002] [ tam alıntı gerekli ]
Bir amblemle güçlü bir şekilde ilişkili olan bir resim, Gece Okulu'dur . Bu özel resim, karakter olarak oldukça anekdottur. Baer, bu tabloyu sadece Dou'nun yapay ışıkla çalışma yeteneklerinin bir göstergesi olarak nitelendiren Hecht ile aynı fikirde değil. Baer, mum ışıklarını anlayış ışığıyla özdeşleştirir ve sol duvardaki sönük feneri, zeminin ortasında yanan fenerle temsil edilen, öğretimle mücadele edilen cehaletle ilişkilendirir. Ayrıca Baer, soldaki kızın, Cesare Ripa'nın Iconologia'sındakiyle aynı pozu verdiği için Cognitione'nin bir temsili olduğunu öne sürüyor .. Ripa'nın amblemi gibi, Dou'nun resmindeki kız da bir metin satırını işaret ederken bir mum tutuyor. Ripa'nın ambleminin özü, “görmek için ışığa ihtiyaç duyan gözlerimiz gibi, aklımızın da gerçek anlayışı elde etmek için duyularımıza, özellikle görme duyumuza ihtiyacı var” olmasıdır. [Baer, 2001] [ tam alıntı gerekli ]
Ölümünden sonra itibar
Dou'nun eseri, ölümünden çok sonra, 1860'lara kadar yüksek fiyatlara hükmetti. Kısa bir süre sonra, neredeyse tamamen belirsizliğe düştü. [7] Örneğin, Metropolitan Museum of Art Hollanda sanatını tanıtmak için bir sergide düzenlediğinde, Rembrandt tarafından 37, Hals tarafından 20, ancak Dou tarafından hiçbiri sergilenmedi. Onun belirsizliği, itibarının yeniden kurulduğu ve o zamandan beri devam ettiği 1970'lere kadar devam etti. [7]
Yorumlar
Yorum Gönder