Memento

15/1/2018/ skopbülten 1943 yazında Peggy Guggenheim genç Jackson Pollock’a Manhattan’daki evi için bir müral sipariş etti. O dönem Pollock pek tanınmıyordu – ilk kişisel sergisini henüz açmamıştı ve sonradan ikonlaşacak damlatma resimlerine başlamasına yıllar vardı. Peggy Guggenheim da aslında Pollock’un yeteneği konusunda tereddütlüydü; zaten bu eser siparişi için kendisini, sanatçının küçük ölçekli çalışmalarının umut vaat ettiğini düşünen asistanı Howard Putzel ile Marcel Duchamp ikna etmişti. Sipariş için imzalanan sözleşme uyarınca sanatçıya ayda 150 dolar ödenecekti – o dönem için örneğine pek rastlanmayan bir rakamdı bu. Pollock ile ilerde evleneceği ressam sevgilisi Lee Krasner, New York’taki apartman dairelerinde zar zor geçindiklerinden bu paraya çok ihtiyaçları vardı. Fakat sanatçı resme bir türlü başlayamıyordu. Krasner’ın anlattığına bakılırsa, Pollock saatlerce boş tuvale bakıyor, günler haftaları, haftalar ayları kovalamasına rağmen hiçbir ilerleme kaydetmiyordu. Başla...

Caspar Friedrich: Boşluğun Kökeni 8/2/2019/ skopbülten / Rahman Işık Sarıalioğlu Giriş Düşlemeye dalan bir düş-kuran, gündelik yaşamın tüm telaşesini bir kenara ittiğinde, başkalarının kaygısından kaynaklanan kaygıdan kendini kopardığında, böylece gerçekten kendi yalnızlığının faili olduğunda, nihayet saatleri saymadan evrenin güzel bir yanını seyredebildiğinde, bu düş-kuran kendinde bir varlığın açıldığını hisseder. Böyle bir düş-kuran bir anda dünyayı düşleyen olup çıkar. Dünyaya açar kendini, dünya da ona kendini açar. Gördüğümüzün düşünü kurmadıysak, dünyayı asla iyi görmemişiz demektir.[1] Kendini dünyaya açmak, ya da Bachelard’ın sözünü ettiği gibi gördüğümüzün düşünü kurabilmek için insanın kendini gündelik olanın kaygısından kurtarması gereklidir. Bir başka deyişle dünyanın doluluğundan, ağırlığından sıyrılması gerekir. Böylesi bir varoluş deneyiminde, insanın sığınağı düşlerinden yarattığı evidir. Fantezi; iç içe geçmiş, sonsuz şeylerin katı evreninde insana varoluş o...